Monday, October 13, 2008

Perlukah?

Pertemuan itu...
Buat aku terfikir...
Siapa dia dalam hatiku...
Istimewakah dia...
Atau hanya teman biasa..

Jika dia hanya "kawan"
Mengapa jantungku berdegup kencang bila melihatnya...
Mengapa ada rindu yang menjalar saat lama tidak bertemunya...

Namun yang nyata..
Walau dekat..
Hatinya jauh...
Tak mampu kugapai dengan tangan...
Jasadnya dekat...
Tapi jiwanya entah ke mana melayang...

Lantas..
Perlukah aku menanti atau menaruh sekelumit harapan????

Saturday, October 11, 2008

aku paste ni dari blog wani.. sebab aku suka poem ni... DILEMA SEORANG YANG SORANG




Aku yang sorang... .
Hidup sorang...
Buat amende semua sorang...
Berak memanglah sorang..
Lagi pun jamban aku memang memuat untuk sorang jerr..

Aku yang sorang...
Makan Sorang2..
Minum pun sorang2...
Nak makan dua orang...
Tapi takut tak kenyang...

Aku yang sorang...
Bangun pagi sorang...
Tido pun sorang...
Hajat dihati nak tido dua orang..
Tapi buat sempit bilik pulak karang...

Berjalan sorang2...
berlari pun sorang2...
Bejoging pun sorang2
Ingat nak ramai orang..
Tapi tu,marathon lah korang..

Lepak sorang2..
mimpi pun sorang2...
berangan sorang2..
jiwang pun sorang2...

Pegi bandar sorang2..
balik bandar pun sorang2...
Dah sebulan aku tak ke bandar sebab ramai sangat orang..

Semalam aku sorang...
Kini aku masih sorang...
Esok lusa sorang lagi kot...
Tapi,dekat stadium semalam, ramai pulak orang..

Tapi...Aku bukannya orang-orang...
Aku bukannya orang utan..
Aku juga bukannya orang minyak...
Dan aku juga bukannya orang gila...
Dan aku juga bukanlah orang jahat...
Bukan gak orang kena sawan..
Tapi aku juga orang...
macam orang lain jugak
Macam ko jugak lah masa engko sorang dulu !!

Aku tahu...Aku bukanlah orang berada...
Aku juga bukanlah orang glamer...
Dan aku bukanlah orang ternama...
Walaupun aku hanya orang biasa...
Aku tetap orang...

Aku ingin menjadi gaban
Tapi nak jadi gaban kena gagah..
Tapi gaban tu bukannye hensem pun..
Lagi hensem ultramen..

Dah lah tu, korang pegilah siapkan kerja tu sesorang..
Jangan ingat aku nak tolong korang...

Friday, October 10, 2008

Ketika aku kau lupakan...

Ketika aku kau lupakan...


Aku mula rasa ingin menangis...
Kerana aku rasakan aku keseorangan lagi...

Kenapa mesti aku kau lupakan?
Tak layakkah aku untuk diingati?

Atau mungkin....
Dia lebih istimewa berbanding aku....
Atau mungkin dia hadir dulu sebelum aku...
Atau mungkin dia hadir ketika kau mula melupakan aku...
Dan dia lantas menjadi istimewa dihatimu...
Atau...
Atau banyak lagi...
Aku tak tahu puncanya...

Tapi apa salahku..
Sehingga aku kau lupakan...

Dan...

Ketika aku kau lupakan...
Aku mula menyimpan tekad....
Akan aku menjauh dari hidupmu...
Kerana semakin lama kita bersama...
Aku pasti yang aku akan dilupakan lagi....

Kerana bimbang... saat itu aku mungkin tidak dapat menerima hakikat....
Biarlah aku menjauh dari menjeruk rasa bila masanya tiba utk kau meninggalkan aku...
Kerana rasanya pasti sakit sekali..
Sama seperti hari ini ketika aku kau lupakan...

Ketika aku kau lupakan...

Ingatlah....

Aku tak pernah sesekali terfikir utk melupakanmu...
Cuma adakalanya...
Melupai itu perlu...
Agar kita bebas dari rasa sedih dan kecewa...

Ketika aku kau lupakan....
Izinkan aku mengucapkan selamat tinggal...
Kerana ianya yang terbaik utk kita...
Ketika aku kau lupakan.....

Saat itu....

Saat melihat potretmu bersama si dia.. aku tidak tahu apa perasaan aku ketika itu... adakah aku bersedih atau aku cemburu... atau kedua-duanya.. malah aku tidak pernah bermimpi utk melihat foto itu di depan mataku.. kerana aku kira.... kau tidak mungkin sepantas itu menggantikan aku dengan yang lain...

namun rupanya.. tanggapanku silap...

Kau kini bahagia dengan si dia yang kau syg.. sedang aku... aku hanya dapat mendoakan yang terbaik utkmu.. semoga hubungan itu akan kekal sehingga ke akhir hayat seperti yang pernah kita impikan bersama sebelum ini. namun ketentuan-Nya, tidak ada siapa yang dapat mengubahnya... walau begitu, aku bersyukur kerana sehingga ke hari ini aku masih dapat menghirup udara Tuhan ini dengan hati yang tenang... setenang air di kali... kerana aku percaya.. pasti ada hikmah di sebalik kejadian-Mu Tuhan...

yang nyata...aku masih lagi sendiri.. dan yang nyata juga...aku masih mencari insan terbaik buat menggantikan tempatmu... Insya-Allah.. tapi ia bukan dalam masa sesingkat ini kerana aku masih belum bersedia...

biarlah begini.. melewati senja yang damai sendiri..meski hati rindu untuk mengejar pelangi bersama insan yang teristimewa namun aku sudah tidak sanggup menggadaikan perasaan ini untuk dilukakan... biarlah begini....

kerana aku percaya.. saat itu pasti akan tiba...

dan pintaku.... ikatan itu akan kekal sehingga ke akhirnya....

Wednesday, September 10, 2008

Matahariku...Agnes Monica

Tertutup sudah pintu,
pintu hatiku yang pernah dibuka waktu,
hanya untukmu kini kau pergi dari hidupku
ku harus relakanmu walau aku tak mau

* berjuta warna pelangi di dalam hati
sejenak luluh bergeming menjauh pergi
tak ada lagi cahaya suci
semua nada beranjak, aku terdiam sepi

** dengarlah matahariku suara tangisanku
ku bersedih karna panah cinta menusuk jantungku
ucapkan matahariku puisi tentang hidupku
tentangku yang tak mampu melakukan waktu

dengarkanlah kau matahariku
dengarlah matahariku suara tangisanku

ku bersedih karna panah cinta menusuk jantungku...



Bila dengar lagu ni..aku rasa macam kena lak ngan aku..huhuhuh..ntah lah..mungkin aku juga teringin mengadu nasib pada sang matahari yang pernah menyaksikan kemesraan aku dan dia dulu.. namun kini..aku terpaksa melepaskan dia pergi..sungguh ia bukan diatas kerelaanku... pahit rasanya hari2 ini tanpa dia...

kalaulah matahari dapat menyampaikan khabarnya padaku.. aku insan yang begitu teruja ingin mengetahuinya.. namun malangnya.. matahari tetap bisu... yang mampu matahari lakukan hanya menyinarkan cahayanya untuk aku, dia dan yang lainnya kongsikan bersama... syukur, walau tiada lagi perasaan yang dapat kita kongsikan bersama... sekurang2nya aku tau.. kita masih berkongsikan langit dan awam gemawan yang sama, menghirup udara ciptaan-Nya bersama, berjalan di bumi-Nya.....

cuma 1 yang mungkin kau perlu tahu... sehingga ke hari ini, di mana-manapun aku masih dapat melihat wajahmu... namun aku sedar ia hanya fantasiku... adakalanya di alam sedar..aku masih mencari walau aku tahu... kau xmungkin akan hadir lagi di ruang rinduku ini....

Monday, July 7, 2008

kenangan,pergilah....

semakin kucuba menjauh...semakin dekat ia menghampiriku...kenangan..pergilah..................................... biarkanlah aku dgn duniaku... walau sepi, walau pilu, walau luka... aku xperlukan kenangan manis lalu utk mengubati kesakitan ku ini...aku tidak perlu..kenangan..pergilah....... jgn sakitiku lagi....